زندگی من مثل همه مردم، مجموعه‌ای از تلخ و شیرین است، ولی من انتخاب کرده‌ام شیرینی‌های زندگی‌ام را با شما سهیم شوم. هرگز خیال ندارم وانمود کنم هیچ مشکلی در زندگی ندارم و یا هیچ عیبی در رفتار و کردارم نیست. من یک آدم معمولی هستم. اگر بتوانم لحظه‌ای در روز، نور شادی و امید را به قلب شما بتابانم، وظیفه‌ام را در این دنیای زیبا انجام داده‌ام. ریختن چرک آب زندگی بر سر خواننده‌ها، کار ناشایستی است. به نظر من نویسنده‌ای هنرمند است که بتواند امید و شادی را به قلب مردم هدیه کند، وگرنه گله و شکایت از زندگی، کار ساده‌ای است.

راهنما


برای باز شدن صفحات بصورت همزمان

کلید ctrl   را پایین نگه داشته

سپس روی لینک کلیک کنید!

ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه
دفترچه خاطرات گیس گلابتون
1397/03/13 11:16

آتنا می‌تازد!

 

جمعه یازدهم خرداد 1397

شش صبح بیدار شدم. ماهی یخ زده را از فریزر درآوردم و بیرون گذاشتم تا یخ آن آب شود. دوباره به زیر پتوی گرم و نرم برگشتم. تا هشت صبح این دنده و آن دنده شدم. دیر خوابیده بودم و خسته بودم، ولی خوابم نمی‌برد. بالاخره ساعت هشت از تقلای برای خوابیدن دست برداشتم و از جا برخاستم. آقای شوشو خواب بود. روبالشی و ملافه سمت خودم را درآوردم. من جمعه‌ها ملافه‌های تختخواب را عوض می‌کنم. دست و صورتم را شستم. مسواک زدم. موهایم را شانه زدم و دم اسبی کردم. پس از مالیدن کرم دورچشم و کرم ضدآفتاب، کمی رژگونه به صورتم و کمی ریمل به مژه‌هایم زدم. پیراهنی نخی و نارنجی رنگ با خال‌های سفید پوشیدم. عاشق رنگ انرژی بخش نارنجی هستم.

 

به آشپزخانه رفتم. ماشین لباسشویی را کار انداختم. شب قبل لباس‌های کثیف را در آن ریخته بودم و مخزنش را با پودر لباسشویی و نرم کننده پر کرده بودم. ظرف‌های شسته و خشک شده را از جاظرفی  وداخل ماشین ظرفشویی خارج کردم و در کابینت‌ها گذاشتم. هر شب پس از شام، ظرف‌های داخل سینک را می‌شورم و ماشین ظرفشویی را کار می‌اندازم. هر صبح، ظرف‌های تمیز و خشک را جمع می‌کنم. اصلاً این خانم‌هایی را که ظرف‌های تمیز را داخل کابینت نمی‌گذارند، درک نمی‌کنم. همه ظرفهایشان روهم روهم بر سطح کابینت و داخل جاظرفی انباشته است.

 

صبحانه می‌خورم. روزه نمی‌گیرم. به خاطر معده درد نمی‌توانم روزه بگیرم. صبحانه‌ام مختصر و مقوی است: جو دوسرپرک خیسانده در شیر و شیرین شده با شیره خرما. پس از صبحانه دوباره دندان‌هایم را مسواک می‌زنم. آقای شوشو از خواب بیدار می‌شود. ملافه‌های تختخواب را عوض می‌کنم. آقای شوشو روتختی را پهن می‌کند.

 

به آشپزخانه برمی گردم. یخ ماهی‌ها باز شده. دستکش به دست می‌کنم. ماهی را روی سینی می‌چینم. نمک، فلفل، پودر سیر، آبلیمو و روغن زیتون را روی یک طرف ماهی‌ها می‌ریزم. با دست این مواد را روی سطح تکه‌های ماهی پخش می‌کنم. دقت می‌کنم که همه سطح ماهی با این مواد آغشته شده باشند. تکه‌های ماهی را برمی گردانم. همین مواد را روی سطح دیگر ماهی می‌ریزم و پخش می‌کنم. ماهی‌ها را داخل کیسه ضخیم فریزر می‌گذارم. ماهی‌ها تا موقع ناهار کاملاً ترد و مزه دار می‌شوند.

 

یک لیوان آرد را داخل دیگ می‌ریزم. دیگ را سر اجاق می‌گذارم. آرد را هم می‌زنم تا کم کم رنگش قهوه‌ای می‌شود. یک لیوان شکر به آرد اضافه می‌کنم. کمی دیگر هم می‌زنم. یک قالب کره و چند قاشق روغن مایع به آرد و شکر اضافه می‌کنم. عطر آرد و شکر و روغن در فضا پیچیده است. با چایساز آب را جوش آورده‌ام. دارم لیوان لیوان آب جوش را به آرد شکر کره اضافه می‌کنم و تند تند هم می‌زنم که کاچی گوله گوله نشود. آقای شوشو روی کاناپه دراز کشیده. به او می گویم:

  • قرار بود به نوار برآمده میز چسب بزنی. گفتی صبح یادآوری کنم چون شب‌ها پس از افطار جان نداری.

     

    آقای شوشو از جایش برمی خیزد که چسب بیاورد و نوار کناره میز را بچسباند. من همچنان دارم کاچی را هم می‌زنم. یک مرتبه فریاد آقای شوشو بلند می‌شود:

  • دستم را بریدم!
  • با چی؟
  • با کاتر
  • کاتر؟ تو می‌خواستی چسب بزنی. به کاتر چه کار داشتی؟
  • می‌خواستم با کاتر در چسب را باز کنم
  • یک دستمال کاغذی را تا کن و روی زخم فشار بده تا خون بند بیاید. من بیام ببینم عمق زخم چطوری است

     

    همچنان دارم کاچی را هم می‌زنم و نگرانم کاچی گوله گوله نشود. سر و صدایی از آقای شوشو نمی‌آید. یک مرتبه به خاطر می‌آورم، من از زخم سررشته دارم. من بریدگی‌ها را می‌شناسم. من از خون نمی‌ترسم. همسرم اینطوری نیست. حتی اگر بریدگی او سطحی باشد، او بیش از کاچی به دلداری و مراقبت از زخم نیاز دارد. دست از سر کاچی برمی دارم و به سراغ آقای شوشو می‌روم. موکت اتاق خواب با قطره‌های خون مزین شده است. انگار روی زمین گلبرگ‌های رز سرخ را پراکنده‌اند. آقای شوشو در دستشویی ایستاده، شیر آب را باز کرده و انگشتش را زیر آب گرفته. خون از انگشتش فواره می زند. یک دست دیگرش را به دیوار تکیه داده. کاسه سفید دستشویی به رنگ صورتی خونابه درآمده است. رنگ صورت آقای شوشو مثل ملافه سفید است. می دانم که ظرف 30 ثانیه دیگر روی زمین پهن می‌شود.

     

    شیر آب را می‌بندم. یک دستمال کاغذی را تا می‌کنم و دور انگشتش می‌پیچم. می گویم محکم روی زخم فشار بدهد تا خونریزی بند بیاید. چند ثانیه بعد که خون بند آمده، زخم را معاینه می‌کنم. نوک انگشت شست دست چپ یک سانتیمتر بریده شده است. زخم عمیق است. به تاندون نرسیده، ولی بخیه می‌خواهد. آقای شوشو را به اتاق پذیرایی می‌آورم و روی مبل می نشانم. زخم را پانسمان می‌کنم. به او می گویم:

  • باید روزه‌ات را بشکنی، وگرنه بیهوش می‌شوی. به پسرت تلفن کن که بیاید و ما را به درمانگاه ببرد.

     

    کمی بگومگو کردیم: چرا بخیه بزنم؟ چون این زخم بدون بخیه یک ماه طول می‌کشد تا خوب شود. چرا به پسرم تلفن کنم؟ او الان خواب است. چون پسرت باید در مواقع اورژانس کنار پدرش باشد. چرا؟ چون.. چرا؟ چون... به شرطی که خودت بخیه بزنی. حتماً!

     

    همینطور بگومگو که می‌کنیم، من کاسه دستشویی را می‌شویم. لکه‌های خون روی موکت را تمیز کرده، مانتو روسری می‌کنم. به آشپزخانه سر می‌زنم تا مطمئن باشم شیر آب باز نباشد، شعله گاز روشن نباشد، در یخچال باز نباشد. کار ماشین لباسشویی تمام شده. در آن را باز می‌گذارم تا وقتی برگشتیم یادم باشد لباس‌ها را پهن کنم. مبادا لباس‌های خیس داخل ماشین لباسشویی بمانند و بوی گند بگیرند. روپوش سفید پزشکی و لیست خرید هفتگی را هم برمی دارم.

     

    پسر با ماشین جدیدش دم در منتظر ماست. به او می گویم: اول برای پدرت چند تا شکلات بخر. چند تا شکلات کوچک چون باید در چند مرحله به او شکلات بدهم. بعد به درمانگاه برویم.

     

    در خانه ما هیچ جور شکلات و شیرینی وجود ندارد چون هرچه بخریم ظرف 24 ساعت تمام می‌شود. به همین دلیل ما هیچوقت هیچوقت و هیچوقت ذخیره شیرینی و شکلات نداریم.

     

    پسر هیچ پولی همراه نیاورده است. پدرش کارت بانکی را به دست او می‌دهد. پسر صبحانه نخورده. پس علاوه بر شکلات برای پدرش، برای خودش هم شیرقهوه و کیک می‌خرد.

     

    به درمانگاه می‌رویم. من خود را به پذیرش معرفی می‌کنم و سراغ پزشک کشیک را می‌گیرم. یک خانم دکتر جوان. به او می گویم جراح عمومی هستم و ازش اجازه می‌خواهم خودم بخیه بزنم. مسئول پذیرش دوید جلو که باید با مسئول درمانگاه هماهنگ کنیم. ما اجازه نداریم! بهش گفتم: هر پزشکی می‌تواند مسئولیت کار خودش را به عهده بگیرد. لازم نیست مسئول درمانگاه بهش اجازه بدهد. من از خانم دکتر اجازه گرفتم. ایشان هم اینجا حضور دارند.

     

    از بس در ایران تو سر ما پزشک‌ها زده‌اند، قدرت قانونی خود را نمی‌شناسیم و باور نداریم. یک مسئول پذیرش زپرتی می‌خواهد برای مسئولیت پزشکی ما تصمیم بگیرد. خدای من! (در پرانتز عرض کنم من با مسئولین پذیرش مشکلی ندارم. خیلی هم خوب هستم، ولی هر شخصی باید حد قانونی کارش را بداند. مسئول پذیرش، رئیس پزشک نیست و اجازه ندارد در مسئولیت یک پزشک مداخله کند. به همین دلیل کلمه زپرتی، فقط شامل همان مسئول پذیرش می شود و نه همه مسئولین پذیرش! من هرگز به شغل دیگران توهین نمیکنم. هرگز! البته میدانم نوشتن این توضیحات ضروری نیست، چون اگر خواننده این سایت باشید، مرا میشناسید. اگر هم نیستید انشاالله کم کم با هم آشنا میشویم)

     

    سه تا بخیه به انگشت جناب آقای شوشو می‌زنم. یک شکلات دیگر به خوردش دادم که ضعف نکند. مسئول پذیرش می‌خواست مرام و معرفت بگذارد و کمترین قیمت را حساب کرد. می گویم:

  • بخشی از هزینه این جراحی سرپایی به خانم دکتر می‌رسد. این خانم دکتر جوان روز جمعه آمده کشیک. من راضی نیستم از حق او چیزی کم شود. خواهش می‌کنم مبلغ درست و کامل را بنویسید.

 

به خانه برمی گردیم. به پسر می گویم، پدرش را به خانه برساند. به او خوراکی بدهد. او را در رختخواب بخواباند. پیش او بماند تا من خریدهای خانه را انجام بدهم. وقتی خریدهای خانه تمام می‌شود، پسر آمده تا کیسه‌های سنگین را به خانه‌ بیاورد. من لباس‌های شسته را پهن می‌کنم، سپس به سراغ کاچی و ماهی می‌روم. سیب زمینی هم سرخ می‌کنم. وسط‌های آشپزی، چند بار صورت رنگ پریده شوهرم را می‌بوسم و گاهی اوقات او را بغل می‌کنم.

 

بعد از خودم پرسیدم: چطوری تونستی؟ هم آشپزی کنی، هم خانه‌داری، هم لکه‌های خون را پاک کنی، لیست خرید را هم جا نگذاری، دلداری هم بدهی، بخیه هم بزنی؟ جواب را میدانم: به کمک آتنای درونم! زنده باد آتنای درون من، چون خودم به‌تنهایی از عهده این کارها برنمی‌آیم. بیشتر خانم‌هایی که عضو سایت گیس گلابتون هستند، آتنا تایپ می‌باشند و من عاشقتونم. راستی... همین‌جا یک قولی به شما می‌دهم: امسال آرکی تایپ‌های زنانه را به‌صورت وبینار برایتان خواهم گفت. چون مطالب به زبان فارسی، ناقص، غرض‌آلود و غیرکاربردی است. بهتر است خودم آستین بالا بزنم. عجالتاً اگر نمی‌دانید آرکی تایپ (کهن‌الگو) چیست، پیشنهاد می‌کنم این سه تا مقاله را مطالعه کنید:

 

کهن‌الگوها

کهن‌الگوی هرا

کهن‌الگوی آفرودیته

 

 

نظرات

نظر شما جهت ثبت نظر خود در وب سایت عضو شوید
فرزان جونی محمدی

عالییییی بود.آفرین به شما خانم دکتر عزیزم
من هم این حسو هر روز تجربه میکنم .من شاغلم در حال ادامه تحصیلم .در کارگاههای آموزشی مرتبط با رشتم شرکت میکنم .آشپزی و خونه داری میکنم و با همسرم رابطه خوبی دارم به خانوادم رسیدگی میکنم . هواشونو دارم و بسیار شاد و پر انرژی هستم قلب
پس به شدت منتظر وبینارتون هستم...
پس شد

پاسخ
گیس گلابتون

من به شما افتخار می کنم

پاسخ
m.motamedpooya@gmail.com

به به.کیف کردم از این همه نظمی که دارید.آفرین خانم دکترگل

پاسخ
گیس گلابتون

سپاس

پاسخ
entertainment

اخ جون
من خيلي دوست دارم به زبون ساده و كاربردي اركي تايپ ها بدونم و اينكه چه كمكي به ما در زندگيمون ميكنن
عموما مطالب پيچيده و تئوري ه كه حوصلم رو سر ميبره
راستي افرين به گيس گلابتون خودم و اتناي عزيزش!

پاسخ
گیس گلابتون

خوشحالم

پاسخ
بهار

وای فداتون شم.خیلی زیبا نوشتید شامل درس روتین مدیریت زمانم می شد.
وقتی می بینم یه خانم دکتر جراح ویک معلم موفقیت نویسنده این کارهای خونه رو به این منظمی وبا پشتکار انجام می ده،دیگه موقع انجام کارای خونه احساس اجحاف!! (که نمی دونم چرا این حس هست چون شوهرمم وظایف خودشو انجام می ده خیلی خوبه)نمی کنم.
شما مطالب اموزشی عالیی دارید ممنونم.
مرسی برای ارکی تایپها که می خواهید بنویسید.

پاسخ
گیس گلابتون

متشکرم. من معتقدم زنانگی ام با انجام کارهای خانه حفظ می شود. این اعتقاد من است. لذت می برم که زنانگی ام را با این روش ساده جلا می دهم. در ضمن خدا نکند شما فدای کسی بشوید. خدا نکند. من ممنونم که شما این سایت را می خوانید.

پاسخ
دختر ایرونی

سلام گیس گلابتون قهرمان
برام یه سوالی پیش اومد. شما که خودتون رانندگی میکنید و ماشین دارید چرا اون لحظه اصرار داشتین همسرتون با پسرش تماس بگیره و شما رو به درمانگاه ببره؟ میخواستم بدونم چه دلیلی پشت این تصمیمتون بوده.
ممنونم

پاسخ
گیس گلابتون

متشکرم. در متن نوشته ام دختر گلم. مگر نخواندید؟ ممکنه شما به این سوال پاسخ بدهید: منظور شما از این سوال چیست؟ به نظرتان یک پسر نباید از حادثه ای که برای پدرش رخ داده خبردار شود؟ یا منظور دیگری دارید؟

پاسخ
zhaleh

وای عالی بود من تا الان به این اندازه بخاطر آتنا تایپ بودنم احساس غرور نکرده بودم مخصوصا اینکه معمولا به آتنا تایپ ها بخاطر جدی بودنشون و ... خیلی ایراد می گیرند سپاس گیسوی عزیز که باعث میشید من خودم رو بهتر بشناسم و سپاس برای اینهمه حس خوب که به من میدی

پاسخ
گیس گلابتون

بله آتناتایپ ها جدی هستند. ایراد می گیرند و با اقتدار مدیریت و رتق فتق می کنند. از طرفی همه می دانند می توانند روی توانایی ها و مراقبتهای آنها حساب کنند. آتناتایپ ها معمولا پزشک، وکیل، قاضی، دادستان، استاد دانشگاه درست و حسابی و مدیر رده بالا می شوند. آتناها تمدن را می سازند و از آن مراقبت می کنند. آتنا بودن خیلی افتخار دارد. درود بر شما! ممنونم که اینجا هستید.

پاسخ
zhaleh

گلقلب

پاسخ
faazi

آفرین به این مدیریت، بهتون تبریک میگم. من هم می‌خواهم یک آتنا باشم.

پاسخ
گیس گلابتون

متشکرم. من آتناتایپ به دنیا آمده ام. اگر کسی ژنتیکی اینطوری نباشد، می تواند آتنا را در خود تقویت کند، با مطالعه، برنامه ریزی، تفکر قبل از اقدام و سایر روش ها که بعدها خواهم گفت.

پاسخ
atussa

بسیار عالی...
ذهن من آنقدر همیشه در حال برنامه ریزی برای انجام دادن همه کارها به صورت فشرده و البته با کیفیت است که اصلا فکر نمیکردم که بخاطر آتنا تایپ بودن است که از پس کار بیرون و کار خونه و بچه داری ( آن هم بچه مدرسه ای) بر می آیم.
چقدر خوب است که نوشته های شما باعث می شود خودمان را بهتر بشناسیم. ممنونم

پاسخ
گیس گلابتون

بله شما آتنا قوی دارید هستید. این موضوع از کامنتهای منظم و کلاسه شما هم معلوم است. من عاشق کامنتهای شما هستم. ولی آتناتایپ نیستید. چون در سن کم ازدواج کردید و مادر شدید. معلوم است هرا و دیمتر هم دارید. شاید آتنا قوی تر باشد، ولی آتناتایپ نیستید. بعدا توضیح خواهم داد آتناتایپ چیست و تفاوت آن با آتنای قوی در چیست.

پاسخ
Saghar3309

سلام گيسو جان
نميتونيد چقدر از شما آموختم
هميشه مديون و سپاسگزام عزيزم

پاسخ
گیس گلابتون

باعث افتخار من است.

پاسخ
~مریم~

سلام گیس گلابتون عزیز
چقدر از این نوشته لذت بردم و چقدر بهش احتیاج داشتم.
اتفاقا چند روزی بود همش فکر میکردم چرا من کلی خودمو اذیت میکنم که همه ی کارها رو خودم انجام بدم (به تازگی دفتر خودم رو راه انداختم) و معمولا از بقیه ایراد میگیرم، الان می فهمم شاید بخاطر آتنای درونم هست.
من هم در ۳۱ سالگی مجرد هستم و دوست دارم همیشه در همه ی زمینه ها موفق و مستقل باشم. البته کسی هم توی زندگیم هست که دوست دارم وقتی شرایطمون بهتر شد به هم برسیم!
راستش به شغلم هم میخوره که آتنا تایپ باشم (مترجم رسمی هستم)
بهرحال خیلی خوشحالم که ما رو با موضوعات جدید و جذاب آشنا میکنی تا خودمون رو بهتر بشناسیم و درک کنیم.

پاسخ
برچسب ها : 
ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه