زندگی من مثل همه مردم، مجموعه‌ای از تلخ و شیرین است، ولی من انتخاب کرده‌ام شیرینی‌های زندگی‌ام را با شما سهیم شوم. هرگز خیال ندارم وانمود کنم هیچ مشکلی در زندگی ندارم و یا هیچ عیبی در رفتار و کردارم نیست. من یک آدم معمولی هستم. اگر بتوانم لحظه‌ای در روز، نور شادی و امید را به قلب شما بتابانم، وظیفه‌ام را در این دنیای زیبا انجام داده‌ام. ریختن چرک آب زندگی بر سر خواننده‌ها، کار ناشایستی است. به نظر من نویسنده‌ای هنرمند است که بتواند امید و شادی را به قلب مردم هدیه کند، وگرنه گله و شکایت از زندگی، کار ساده‌ای است.

مهارت‌های زندگی

مهارت‌های زندگی

برای خانم‌های تحصیل‌کرده

مربی رشد فردی

دکتر آناهیتا چشمه علایی

راهنما


برای باز شدن صفحات بصورت همزمان

کلید ctrl   را پایین نگه داشته

سپس روی لینک کلیک کنید!

ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه
دفترچه خاطرات گیس گلابتون
1394/05/14 21:49

گیاهخواری، آری یا نه؟-1


من هفده سال گیاهخوار بودم. تعداد زیادی از شما درخواست کرده‌اید در مورد تجربه گیاهخواری‌ام برای شما بنویسم. البته من نوشتن این مطلب را سه سالی پشت گوش انداخته‌ام. می دانید چرا؟

 

احساس می‌کنم بعضی مسایلم کاملاً شخصی است و اگر در موردش صحبت کنم انگار در برابر چشمان همه عریان شده‌ام. حالا گیاهخواری چرا این همه برای من خصوصی است، خودم هم نمی‌دانم. یک جورهایی می دانم و یکجورهایی نمی‌دانم. بهرحال امروز با قلمی نااستوار و لرزان می‌نویسم، زیرا نوشتن در مورد گیاهخواری برایم دشوار است.

 

از ابتدای داستان بگویم:

در زمان کودکی من کتابی بسیار معروف بود، شاید هنوز هم در کتابفروشی های تهران پیدا شود، نمی‌دانم. کتاب کوچکی به نام اعجاز خوراکیها. نوشته دکتر ... خدایا اسمش چی بود؟ یادم نیست.

 

نویسنده کتاب "اعجاز خوراکیها" پزشک است، ولی عقایدی متفاوت با طب کلاسیک و غربی دارد. او بشدت به خام گیاهخواری معتقد است و خام گیاهخواری را در ایران پایه گذاری نمود. این شیوه تغذیه در ایران طرفدارانی سرسخت دارد . آن‌ها مدعی هستند با پیروی از رژیم خام گیاهخواری بر بیماری‌های وخیمی غلبه کرده‌اند.

کتاب اعجاز خوراکی‌ها، به زبانی شیرین و خودمانی نوشته شده و آدم از خواندن و دوباره خواندنش سیر نمی‌شود. نمی‌دانم عشق به گیاهخواری به خاطر آن کتاب در دلم افتاد یا دلیل دیگری داشت. بهرحال از ده دوازده سالگی دلم می‌خواست گیاهخوار بشوم. دکتر، چند مدل غذا را در کتاب آموزش داده بود. من آن‌ها را تهیه کردم و از خوردنشان حالم بهم خورد! حتی وقتی در بزرگسالی به رستوران خام گیاهخواری رفتم، از مزه غذاها هیچ خوشم نیامد.

 

ولی عشق به گیاهخواری از سرم نیفتاد. فقط نمی‌دانستم به عنوان گیاهخوار چه بخورم. زیرا خوردن غذاهای کاملاً متفاوت از ذائقه ایرانی، برایم ناخوشایند است. دوست دارم غذاهای جدید را امتحان کنم، ولی به طور کلی طعم غذای ایرانی را دوست دارم.

 

انگار روحم تشنه گیاهخواری بود. انگار چیزی از قرن‌ها پیش، به من میگفت:  گیاهخوار شو! گیاهخوار شو! می دانم ایده مضحکی است، ولی یکی از دلایلی که خجالت می‌کشم در مورد گیاهخوار شدنم توضیح بدهم، همین احساس اضطرار و اجبار به گیاهخوار شدن است. من توضیح منطقی برای تمایل شدیدم به گیاهخواری ندارم.

 

روزی که بالاخره گیاهخوار شدم را بخوبی به یاد دارم:

دهم اردیبهشت سال 1374


به یک مهمانی دعوت شدم. پس از گپ و گفت دوستانه، میز ناهار را چیدند، میزبان با شرمساری گفت: ما گیاهخوار هستیم. سفره کم رونق ما را ببخشید.

 

من سر میز چه دیدم؟

 

عدس پلو و کشمش که با دارچین و گل سرخ معطر شده بود

سبزی پلو و کوکو سبزی

 

عجب غذاهای خوشمزه ایی بود. مزه‌اش هنوز زیر دندانم است و از همه جالب تر که متوجه شدم می‌توانم با غذاهای کاملاً ایرانی گیاهخوار باشم.

 

 

من از آن لحظه گیاهخوار شدم. با این که در خانه والدینم زندگی می‌کردم، طبخ غذای خودم را به عهده گرفتم. کم کم در استفاده از  ادویه و سبزی‌های معطر برای خوشمزه کردن غذا مهارت پیدا کردم.

 

ولی گیاهخواری چند تا مشکل بزرگ برایم بوجود آورد:

 

اول این که دچار کم خونی شدم.

دوم این که خیلی زود انرژی‌ام را از دست می‌دادم. با توجه به شغلم، کشیک‌های متعدد و ساعت‌های طولانی سر جراحی، بی بنیگی و ضعف، بسیار آزاردهنده بود.

سوم این که انگار همه جاه طلبی‌ها، کمال طلبی‌ها و غرایز طبیعی‌ام خشکید.

چهارمی از همه بیشتر مرا آزار می‌داد: یک جورهایی انگشت نما شده بودم. از جمع جدا افتاده بودم. نمی‌توانستم با دوستانم به رستوران بروم. وقتی به مهمانی دعوت می‌شدم، گرسنه می‌ماندم. یا صاحبخانه بدجوری به زحمت می‌افتاد و غذاهای عجیب گیاهی و بدمزه برایم تهیه می‌کرد. خوردن آن غذاهای بدطعم، از گرسنه ماندن هم سخت تر بود.

 

بدتر از همه این‌ها مرا راحت نمی‌گذاشتند. سؤال پیچم می‌کردند، مسخره‌ام می‌کردند، گوشت را از خورش در می‌آوردند و می‌گفتند: برای تو این خورش رابدون گوشت پخته‌ایم. بو و مزه گوشت در خورش باعث تهوع من می‌شد و آزارگران را سرحال می‌آورد و خوشحال می‌کرد.

ادامه دارد...

نظرات

نظر شما جهت ثبت نظر خود در وب سایت عضو شوید
بنفشه

كتاب معجزه خوراكى ها نوشته دكتر غياث الدين جزايرى بود

پاسخ
گیس گلابتون

ممنونم
بله دکتر غیاث الدین جزایری
کتاب اعجاز خوراکیها.

پاسخ
mozhgan3

با سلام منظورتون دکتر جزایری است که مجموعه کتابهایی از جمله اعجاز خوراکیها را توشته اند.

پاسخ
گیس گلابتون

بـــــــــــــــــله! درسته. متشکرم

پاسخ
فرزانه خوشحال

سلام من هم دو ماه دوره دانشجویی گیاهخوار بودم ولی از بس دوستام طعنه زدن کنار گذاشتم ولی الان که بعد از ده دوازده سال بهش فکر میکنم میبینم گیاهخواری من ریشه در همین دوست نداشتن خودم داشت چون نه تنها در غذا که درهمه چیز از لباس گرفته تا تفریح وغیره چیزای لذت آفرین رو از خودم دریغ میکردم چون خودم رو لایق اونا نمیدونستم الان یه خورده بهتر شدم اونم به خاطر جملات تاییدی در مورد خودم ولی میدونم کافی نیست اصلا. هنوز زیر سایه خود پنداره منفی هستم
کاش برامون بنویسید که چطور به صورت ریشه ای این حس نابود میشه
ممنون که تجربه تون رو نوشتید.

پاسخ
hedie

سلام. اون دکتر احتمالا دکتر بسکی نبودن؟

پاسخ
گیس گلابتون

متشکرم
دکتر جزایری بودند که سایر دوستان هم اشاره فرمودند

پاسخ
maneli

اصلا باورم نمیشه دارم این مطلبوتوسایتتون میخونم.حدود ده روزه خیلی دارم شدیدا به گیاه خوار شدن فکر میکردم و تنها کسی که میشناختم که گیاهخوار بود شما بودین.حتی میخواستم ازتون بخوام دراین مورد مطلب بزارین ولی با خودم فکر کردم خارج از موضوعات سایتتون میشه.خیلی ممنون خانم دکترجونم.توی هردوتا پستتون جواب همه سوالاتمو گرفتم.قلبقلبقلبگلگل

پاسخ
الی گولو

به نظر من آدمها خودشون باید رژیم غذاییشون رو انتخاب کنند. من هم چند نفری رو میشناسم که گیاه خوار هستن ولی عادت دارن انسانهای همه چیز خوار رو مسخره کنند این خوب نیست.عیسی به دین خود موسی به دین خود، به قول خودت گیسی جان ماها خیلی گوشت نمیخوریم، به نکته جالبی اشاره کردی

پاسخ
ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه