زندگی من مثل همه مردم، مجموعه‌ای از تلخ و شیرین است، ولی من انتخاب کرده‌ام شیرینی‌های زندگی‌ام را با شما سهیم شوم. هرگز خیال ندارم وانمود کنم هیچ مشکلی در زندگی ندارم و یا هیچ عیبی در رفتار و کردارم نیست. من یک آدم معمولی هستم. اگر بتوانم لحظه‌ای در روز، نور شادی و امید را به قلب شما بتابانم، وظیفه‌ام را در این دنیای زیبا انجام داده‌ام. ریختن چرک آب زندگی بر سر خواننده‌ها، کار ناشایستی است. به نظر من نویسنده‌ای هنرمند است که بتواند امید و شادی را به قلب مردم هدیه کند، وگرنه گله و شکایت از زندگی، کار ساده‌ای است.

مهارت‌های زندگی

مهارت‌های زندگی

برای خانم‌های تحصیل‌کرده

مربی رشد فردی

دکتر آناهیتا چشمه علایی

راهنما


برای باز شدن صفحات بصورت همزمان

کلید ctrl   را پایین نگه داشته

سپس روی لینک کلیک کنید!

ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه
دفترچه خاطرات گیس گلابتون
1396/02/12 15:08

از اینجا، آنجا و همه جا

ماه اسفند و فروردین به حرص خوردن برای افتتاح فروشگاه گذشت. ماه اردبیهشت هم به ثبت نام برای همایش و پاسخ دادن به سؤالات شما در مورد فروشگاه تازه افتتاح شده. به همین دلیل فرصت نکردم درست و حسابی خاطره نگاری کنم. نه این که ننوشته باشم ها. از اول عید تا به حال شش خاطره نوشته‌ام، البته یکی قدیمی بود. پس می‌شود پنج خاطره. تقریباً هفته‌ای یک خاطره نوشته‌ام. ولی من کارگاه تولید نوشته هستم! هفته‌ای یک نوشته، ذهنم را آرام نمی‌کند. نوشته‌های من در ذهنم آنقدر بالا و پایین می‌روند و می‌چرخند تا بالاخره روی کاغذ ثبت شوند. تا موقعی که حرف‌هایم را ننویسم، انگار یک موتوری چیزی داخل ذهنم قارقار می‌کند. امروز خیال دارم و تمام جملاتی که چهل و چند روز اخیر در ذهنم گیر افتاده بنویسم. پس خودتان را برای یک پست طولانی آماده کنید. شما را نمی‌دانم، ولی من وقتی وبلاگ نویس های مورد علاقه‌ام، پست‌های طولانی می‌نویسند، کلی ذوق زده می‌شوم. یک لیوان چای داغ برای خودم می‌ریزم. یک قلپ چای می‌نوشم و یک جمله می‌خوانم و خواندن را تا جایی که ممکن است کش می‌دهم. امیدوارم شما هم الان یک لیوان چای برای خودتان بریزید.

 

جانم براتون بگوید که در تهران که بودم تفریحات متنوعی داشتم: پیاده روی در پارک، شنا در استخر، قهوه نوشیدن در کافه شاپ، موزه رفتن، گالری نقاشی و تاتر رفتن. هر دوشنبه به یکی از جاهای مورد علاقه‌ام می‌رفتم. ولی دو سه سال اخیر که به رودهن آمده‌ام، دسترسی به تفریحات قبلی‌ام دشوار شده است. من دوست ندارم عمرم را در میان ترافیک تلف کنم. به همین دلیل از وقتی عقلم رسید (یعنی از چهل سالگی! ماشاالله خیلی طول کشید تا به سن عقل برسم ها!) مسیر خانه و محل کار را نزدیک کردم و برای تفریح، به تفریحات نزدیک خانه بسنده کردم. خب... تفریحات اطراف خانه‌مان، متنوع نبود، ولی برای من کفایت می‌کرد. حالا که به رودهن آمدیم، خانه و محل کار نزدیک است. عاشق دفترم هستم. باغ زیبایی که پنجره‌های دفتر به آن باز می‌شود، قلب و روحم را شاد می‌کند، ولی متاسفانه امکانات تفریحی رودهن و بومهن، مثل بقیه شهرهای کوچک ایران خیلی کم است.

 

قدم زدن در پارک و طبیعت گردی که تقریباً متوقف شده است. امسال بهار، تا به الان من و آقای شوشو فقط یک بار فرصت کردیم در کوچه باغ‌های دماوند گردش کنیم و شکوفه‌های زیبا را ببوییم. قبلاً برای شما نوشتم که هفته اول تعطیلات عید چگونه گذشت، ولی وقت نکردم بنویسم هفته دوم عید چطوری بود. هفته دوم، من و آقای شوشو هر روز تهران بودیم تا خرید کنیم. خیابان‌های تهران خلوت بود، داروخانه هم زیاد مشتری نداشت. اکثریت مردم بومهن از شهرهای دیگر به اینجا مهاجرت کرده‌اند. موقع تعطیلات عید، به شهرستان‌هایشان برمی گردند. بومهن مثل شهر ارواح خالی می‌شود. من و آقای شوشو از فرصت استفاده کردیم و بیشتر خریدهای عقب افتاده را انجام دادیم. از ملافه، لحاف، بالش، سطل آشغال، جارو و تی گرفته تا شلوار، بلوز، مانتو و لباس زیر، حتی دی وی دی پلیر و تستر برقی! هر روز ناهارمان را می‌خوردیم و به تهران می‌رفتیم. هر روز به یک بخش شهر می‌رفتیم و تا جایی که جان داشتیم خرید می‌کردیم. عصر با تن و بدن له و لورده به خانه برمی گشتیم. روز بعد، روز از نو، خرید از نو! تعجب می‌کنم چطوری بدون این همه وسیله داشتیم سر می‌کردیم؟ البته می دانم. لبه‌های لحاف کهنه من ریش ریش شده بود و بقدری رنگ و رفته بود که احساس می‌کردم هر شب مثل کارتون خواب‌ها، شندره پندره ای دور تنم می‌پیچم. بقیه وسایل کهنه هم همین حس را در من ایجاد می‌کردند.

 

شش روز هفته دوم عید به خرید گذشت. روز هفتم نوبت تعمیرات خانه بود. تمام زمستان شوفاژها آب می‌دادند. من زیر هر شوفاژ یک کاسه گذاشته بودم و روزی دو سه بار کاسه‌ها را خالی می‌کردم و حرص می‌خوردم. دوش حمام شکسته بود و با مصیبت حمام می‌کردیم. باید تنمان را یکوری می‌کردیم، تا کف صابون از نصف تنمان شسته شود، بعد باید خودمان را آنوری می کردیم که نصف دیگر بدنمان شسته شود. جامسواکی کج و کوله به دیوار آویزان بود و به من دهن کجی می‌کرد. جاصابونی نداشتیم. یک ظرف پلاستیکی بدریخت را به عنوان جاصابونی روی دستشویی گذاشته بودیم. خانه‌مان چراغ گاز نداشت، وقتی برق می‌رفت، زیر نور شمع می‌نشستیم. تازه جاشمعی هم نداشتیم. شمع را روی پیش دستی چسبانده بودم و همیشه وحشت داشتم شمع سرنگون شود. آب از شیر اشپزخانه مثل دم موش بیرون می‌آمد. برای ظرف شستن جانم بالا می‌آمد.

 

آقای شوشو یک آقای تعمیرکار را آورد. این آقای تعمیرکار ساعت هشت صبح آمد و ساعت هشت شب رفت! یعنی تعمیرات خانه ما 12 ساعت طول کشید و هفتصد هزار تومان آب خورد. وقتی او رفت، کلاً خانه منفجر شده بود: آشپزخانه پوشیده از خاک اره، تکه‌های نوارچسب و لوله پلاستیکی و اشر ... حمام، پوشیده از نرمه کاشی، نوار چسب و پیچ و رول پلاک ... تمام اتاق‌ها، زیر شوفاژها گچ، نوارتفلون، آب سیاه ریخته بود... بالکن به خاطر پکیج کلاً به باد فنا رفته بود... از همه ترسناک‌تر، توالت بود که مایعی سیاه و غلیظ مثل قیر کف آن را پوشانده بود. این‌ها کم بود، آقای تعمیرکار با دمپایی توالت روی تمام فرش‌ها راه رفته بود.

 

 جای شما خالی نباشد که من و آقای شوشو تا نیمه شب، خانه را سابیدیم. آقای شوشو مثل کوزت، روی زمین چمپاتمه زده بود و برس به دست، فرش‌ها را با شامپو فرش می‌شست. من هم... یادم نیست چه کار می‌کردم. اصلاً یادم نیست روی سرم راه می‌رفتم یا روی پاهایم. نیمه شب بود که بالاخره خانه تمیز شد. هم تمیز و هم سالم. چراغ گازی، آب پرفشار در آشپزخانه، دوش سالم حمام، جامسواکی و جاصابونی خوشگل که بدرستی به دیوار نصب شده اند، شوفاژها سالم. خیلی حس خوبی بود، ولی خب... کمر و گردن و دست و پا، فریاد می‌زد. هفته دوم عید، ما کارهایی را که یک سال، بلکه بیشتر دو سه سال عقب افتاده بود، انجام دادیم و پدر خودمان را درآوردیم. به همین دلیل چهل روز از سال گذشت تا بتوانیم دو ساعتی در کوچه باغ‌های پرشکوفه قدم بزنیم.

 

سه شنبه 5 اردیبهشت، مصادف با مبعث پیامبر عزیز، به خودمان قول دادیم به جشن شکوفه‌ها برویم. صبح بیدار شدم و دیدم باران می‌آید. لب و لوچه ام آویزان شد. آقای شوشو گفت: "اشکالی نداره! ما که سوار ماشین هستیم. اگر باران بند آمد، پیاده روی می‌کنیم، اگر نه، دست کم سوار بر ماشین از لطافت بهار لذت می‌بریم." جان دوباره‌ای گرفتم. آسمان به ما رخصت داد و دو ساعتی که پیاده روی کردیم، باران نبارید. چه بگویم از بوی شکوفه‌ها، بوی برگ‌های تازه روییده، بوی علف‌های جوان، بوی باران، یک کلام عطر شیرین و خنک بهار. زمین سبز و آسمان آبی و درختان مثل عروس سفیدپوش. جمعه هشتم اردیبهشت می‌خواستیم به باغ گیاهشناسی برویم، ولی بقدری خسته بودیم که بارش باران را بهانه کردیم و تا ظهر خوابیدیم. این از طبیعت گردی من که تکلیفش معلوم است. کم خیلی خیلی کم. ولی خب... همان یک بار هم خیلی خوب بود. خدا را شکر.

 

تفریح دیگری که پیدا کرده‌ام، یادگرفتن زبان فرانسه است. اول از دولینگو استفاده می‌کردم. ولی دلینگو اصرار داشت من دیکته کلمات فرانسه را یاد بگیرم. پدرت خوب! مادرت خوب! یک کلمه فرانسه مثلاً ده تا حرف دارد که فقط سه تا آن خوانده می‌شود. تازه مذکر و مؤنث و مفرد و جمع آن هم به اشکال کاملاً بیقاعده نوشته می‌شود. من چطوری دیکته‌اش را یاد بگیرم؟ هنوز که هنوز دیکته انگلیسی‌ام تعریفی ندارد. گوگل که خیلی باهوش است. هرچه بنویسم، می‌فهمد چه می گویم! اگر مجبور شوم متن انگلیسی بنویسم هم ورد میکروسافت محشر است. اصلاً چرا باید برای دیکته کلمات فرانسه به خودم زحمت بدهم؟ تازه شم، دولینگو به خاطر اشتباهاتم امتیازهای مرا کم می‌کرد. هر بار که دولینگو امتیازهایی که با زحمت جمع کرده بودم، برای خودش برمی داشت، غصه‌ام می‌شد. به همین دلیل به سراغ رزتا استون رفتم.

 

سی دی رزتا استون را خریدم. این سی دی‌ها هک شده‌اند و نصب آن‌ها را روی سیستم، کار حضرت فیل است. وقتی به هزار بدبختی رزتا استون را روی لپ تابم نصب کردم، کلاً کامپیوترم از کار افتاد. با پشتبانی تماس گرفتم و گفتم: از طلا گشتن پشیمان گشته‌ام، مرحمت فرموده ما را مس کنید! با راهنمایی پشتبیان، رزتا استون را از لپ تابم پاک کردم. بعد فهمیدم رزتا استون به صورت آندروییدی هم موجود است. البته آن هم هک شده، ولی دست کم این یکی کار می‌کند. راستی یک چیزی! من فکر می‌کردم رزتا استون، نام و نام خانوادگی خانمی است که این متد را کشف کرده است. ولی اینطور نیست. رزتان استون نام سنگ نوشته‌ای است که به کمک آن معمای خط هیروگلیف کشف شد.

 

مرجع: رزتا استون (سیستم آموزشی زبان) رزتا استون(سنگ نوشته)

 

الان روزی ده پانزده دقیقه تمرین می‌کنم. رزتا استون، تمرین دیکته ندارد و امتیاز کم نمی‌کند. باورم نمی‌شود با این تلاش کم، راستی راستی بتوانم فرانسه یاد بگیرم، ولی الان وقتی می گویم: "ژو موپل آناهیتا" کلی کیف می‌کنم!

 

و دارم کیک پختن یاد می‌گیرم. چرا دارم یاد می‌گیرم؟ چون از این کار خوشم آمده است. مثل این است که بپرسید چرا دارم قصه نویسی تمرین می‌کنم. نگفتم؟ آره! هفته‌ای دو سه بار کتاب قصه نویسی را به دست می‌گیرم و تمرینات بامزه‌اش را انجام می‌دهم. اسم کتاب این است: داستان نویسی (قدم به قدم تا نوشتن داستان) ترجمه انیسا دهقانی. این کتاب توسط اساتید و نویسندگان حرفه‌ای کارگاه نویسندگی گاتهام نوشته شده است. جلد زیبایی دارد: چند مداد با هم نردبان ساخته‌اند. نمی‌دانم بالاخره داستان نویس خواهم شد یا نه. تصور می‌کنم داستان نویسی، عنصری می‌خواهد که من ندارم. شاید هم بیخودی اینطور فکر می‌کنم. در هر صورت از انجام تمریناتش لذت می‌برم. برای مثال در کتاب آمده که محل زندگی شخصیت داستان، مهم است. اگر محل زندگی شخصیت داستان تغییر کند، ممکن است کل داستان تغییر کند. به عنوان  تمرین از ما خواسته زندگی اسکارت اوهارا در نیویورک را به تصویر بکشیم. از آنجا که من نمی‌دانم زندگی در نیویورک چگونه است، بخش اول بربادرفته را در تهران امروزی بازنویسی کردم. نتیجه خیلی بامزه شد. شبیه رمان‌های زرد آبکی!

 

اسکارلت اوهارا در تهران

در رختخواب غلت خورد و کش و قوس آمد. آفتاب خیلی وقت بود بالا آمده بود. در واقع ظهر بود. وقتی هوا روشن می‌شد، اسکارلت چشم بند مشکی به چشم می‌گذاشت تا بتواند براحتی تاظهر بخوابد. موبایلش را هم سایلنت می‌کرد تا هیچ چیز مزاحم خواب عزیزش نشود. ولی دیگر وقتش بود از جایش بلند شود. نه این که کار خاصی داشته باشد، نه! فقط دیگر از خوابیدن هم خسته شده بود. دستش را دراز کرد و موبایلش را از روی پاتختی کنار تختخوابش برداشت. مادرش یک بار زنگ زده بود. فقط چند تا پیامک تبلغاتی آمده بود. بقیه دوستانش هم مثل خودش زودتر از ظهر بیدار نمی‌شدند. فقط مادر عزیزتر از جانش بود که هر روز حوالی ساعت ده صبح تلفن می‌کرد و خبر می‌داد صبحانه آماده است.

 

تلگرام را باز کرد. سرسری به گروه‌ها سر زد. احسان مثل هر روز صبح برایش متن عاشقانه و شعر و از این جور خرت و خورت ها گذاشته بود. علی هم پرسیده بود: امشب چه  کاره‌ای؟ کوروش تبلیغ یک کنسرت را برایش فرستاده بود و جعفر متن‌های سیاسی برای او فرستاده بود، مثل همیشه خسته کننده. جعفر! چه اسمی! خبری از همایون نبود. مثل هر روز برای همایون نوشت: سلام صبح بخیر و می‌دانست نیم ساعت دیگر جواب می‌آید: سلام! الان ظهر است.

  • پسرک خجالتی! عاشق من است، فقط جرات نمی‌کند پا جلو بگذارد. همایون مال من است و من هم مال همایون. این موضوع خیلی واضح است. در مهمانی امشب، کار را یکسره می‌کنم.

     

    از تختخواب بلند شد. جلوی آینه نشست و به صورت زیبا و موهای ژولیده‌اش نگاه کرد: عجب جیگری هستم ها! یه بوس بده به من! قربون خودم برم.

     به اتاق نشیمن رفت و روی مبل ولو شد. تلویزیون را روشن کرد. تلویزیون برای خودش ور ور می‌کند و او با دقت بیشتری پیام‌های تلگرامی را می‌خواند.

    گرسنه‌اش شد. پای یخچال رفت. مامان، یخچالش را تا خرخره پر از غذا کرده بود. یک لیوان شیر می‌ریزد و تکه‌ای تارت میوه در بشقاب می‌گذارد. از وقتی شیرینی فروشی جدید سر خیابانشان باز شده، زیاد شیرینی می‌خورد. باید مواظب هیکلش باشد.

  • آره! مامان میگم برام شیرینی نگذارد، چون نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم.

     

     با ولع شیر و شیرینی را خورد. دوباره در یخچال را باز کرد و یک هلو برداشت. دندانش را با لذت در گوشت شیرین و ترد هلو فرو برد. آب میوه روی چک و چانه‌اش راه افتاد.

  • ای وای لباسم کثیف نشه

     

     سرش را جلو می‌گیرد تا آب میوه روی لباسش نریزد. آب نوچ میوه روی زمین چکید. شانه‌اش را بالا انداخت. مهم نیست. مامان بعداً زمین را تمیز می‌کند، ولی لباس خواب ابریشمی‌اش حیف بود خراب شود.

     

    دختر یکی یکدانه خانواده بود. در ویلایی دوبلکس در  بالاشهر تهران زندگی می‌کردند. او به تنهایی تمام طبقه دوم ویلا را در اختیار داشت. می‌ریخت و می‌پاشید. زینب خانم هفته‌ای یک بار این طبقه را تمیز و مرتب می‌کرد. اسکارلت همیشه غرغر می‌کرد که وسایلش جابجا شده، ولی ته دلش دوست داشت وقتی به خانه برمی گردد ببیند همه جا برق افتاده و مرتب است. حیف که مرتب بودن دو سه ساعت بیشتر دوام نمی‌آورد. نمی‌دانست چرا و چطوری همه چیز درهم برهم می‌شد. برای مثال همین امشب مهمانی مهمی در پیش است. باید حسابی خوشگل شود.

  • امشب تکلیف را یکسره می‌کنم. امشب همایون جلوی پای من زانو می زند و خواستگاری خواهد کرد.

     

    در کمدهایش را باز کرد. سه کمد بزرگ  و شش کشو پر از لباس و کفش داشت. لباس‌ها را از کمد بیرون آورد. جلوی آینه قدی ایستاد و لباس‌ها را یکی یکی جلوی خود گرفت.

  • این رنگش تیره است. پوستم را کدر می‌کند. امشب باید مثل ماه بدرخشم. این یکی چطوره؟ دامنش زیادی بلنده. می‌خواهم پاهای خوش تراشم معلوم شود. همایون قرار است جلوی همین پاها زانو بزند.

     

    لباس دوم را هم روی تختخواب نامرتب رها کرد. یقه لباس سوم زبادی باز بود، و یقه لباس سوم زبادی بسته. کم کم روی تختخواب، کف زمین و صندلی جلوی میز آرایش پر از لباس شد. کم کم وحشت کرد.

  • هیچی لباس ندارم. یعنی الان باید بروم لباس بخرم؟ چرا زودتر به فکر لباس نیفتادم؟

 

ترسید و غیظ کرد. با عجله کشوها را زیر و رو کرد. تقریباً همه لباس‌های کمد را یرون آورد. بالاخره دو تا لباس انتخاب کرد. آن‌ها را پوشید.

- این پیراهن سبز چسبان را بپوشم که تا نیمه پشتش را برهنه نشان می‌دهد؟ یا بلوز حلقه آستین کرم و دامن قهوه‌ای؟ البته که پیراهن سبز را می‌پوشم. رنگ سبز چشمانم را بهتر نشان می‌دهد. کفش پاشنه بلند قرمزم را پا می‌کنم با گردنبند یشم.

 

تصمیم گرفت موهایش را صاف و روی شانه‌اش رها کند. پاشنه کفش 12 سانتیمتری بود. کفش را پوشید و در خانه راه رفت. مثل مدل‌هایی که روی فرش قرمز راه می‌روند، کت واک رفت. بعد چرخید و خودش را در آینه تماش کرد. تمرین کرد که چشمانش قدری خمار باشد و لب‌هایش قدری نیمه باز. وقتی سرش را می‌چرخاند و اینطوری به مردها نگاه می‌انداخت، لرزش قلب مردها را حس می‌کرد. حس کردن لرزش قلب مردها، به او احساس قدرت می‌داد.

 

بقیه‌اش را وقت نکردم بنویسم. آقای شوشو آمد. خودم هم حوصله‌ام از دست این دختر لوس سر رفت.

 

 

خب... دارم دست و پا می‌زنم که قصه نویسی یاد بگیرم، در کنارش دارم دست و پا می‌زنم که کیک پختن یاد بگیرم. در پست قبلی شما دوستان عزیز، در مورد پختن کیک مرا راهنمایی کردید. یازدهم اردیبهشت، مطابق اول ماه می، رفتم که کیک بپزم کیک پختنی. آماده کردن مایه کیک به خوبی پیش رفت. مایه کیک را در قالب ریختم و داخل فر قرار دادم. قبلاً فر را روی 180 درجه تنظیم می‌کردم و تا نیم ساعت بعد سراغش نمی‌رفتم. کیک خیلی شیک و مجلسی می‌سوخت یا خام می‌ماند. این بار عملیات محیرالعقولی انجام دادم. در نتیجه پختن کیک یک ساعت و نیم طول کشید و مخلوطی شد از سوخته، خام و سفت مثل سنگ. خودم چه وضعی داشتم. نزدیک بود گریه کنم.

 

شما عزیزان گفته بودید کیک را با درجه حرارت 150 درجه بپزم. فر من درجه 150 نداشت. درجه160 داشت و 140. من فر را روی 160 درجه تنظیم کردم و جلوی پنجره فر نشستم.  15 دقیقه بعد دیواره‌های کیک شروع کردن به سیاه شدن. بوی سوختگی هم آشپزخانه را فراگرفت. درجه را 140 کردم. سوختن ادامه پیدا کرد. درجه حرارت را 125 کردم. نیم ساعت گذشت... هیچ تغییری در کیک اتفاق نیفتاد. نه بیشتر سوخت و نه بیشتر پخت. گویا فقط حرارت دید و مستحکم شد. مثل حرارت دیدن آجر در کوره! کیک را به طبقه بالای فر منتقل کردم و دوباره درجه حرارت را 140 کردم. 15 دقیقه بعد، باز هم تغییر حاصل نشد، غیر از آن که وقتی خواستم کیک را از فر خارج کنم، کیک بین سقف فر و طبقه گیر کرد و کله‌اش کنده شد. دوباره کیک را به طبقه وسط برگرداندم و ده دقیقه دیگر درجه را روی 140 گذاشتم. وقتی خیالم راحت شد که کیک کاملاً سوخته، آن را از اجاق خارج  کردم. آشغالی که پس از یک ساعت و نیم تلاش حاصل شده بود، به سطل آشغال ریختم.

 

هنوز کرم پختن کیک از تنم بیرون نرفته است. یادداشت خانم طیبه شف عزیز را در مورد فر خواندم. خیال ندارم اجاق گاز جدید بخرم. به فکر خریدن کیک پز برقی افتادم. طیبه شف خانوم گفته با کیک پز می‌شود کیک خوب پخت، ولی نه کیک عالی و کیک پز هم قلق دارد. من خیال ندارم قناد بشوم. یک کیک ساده برایم کافی است. ولی قلق داشتنش دارد نگرانم می‌کند. شما کیک پز برقی دارید؟ از آن راضی هستید؟ چه مارکی را پیشنهاد می‌کنید؟

 

 

 

نظرات

نظر شما جهت ثبت نظر خود در وب سایت عضو شوید
lida2015000

سلام. چ جالب ک تو هم کار می کنی همیش ه خیال میکنم امثال تو میخورن و میخوابن و روی مبل لم دادن و ناخن سوهان میکشن و همش مسافرت خارجه هستن. از بس ک بعضی از دکترا باد می کنن و از بالا ب بقیه نگاه می کنن این تصور توی من بیشتر جون میگیره . تو جراحی ولی آشپزی میکنی . همیشه خیال میکردم تنها کزت الم من هسم . دوستت دارم

پاسخ
گیس گلابتون

عزیزززز دلم... البته که کار میکنم: آشپزی، جارو، گردگیر، ظرف شستن، لباس شستن. در واقع تمام کارهای خانه را خودم انچام میدهم، همسرم خرید می کند. خرید هم خیلی وقتگیر و سنگین است، وگرنه بله، من خانه داری می کنم و از این کار لذت می برم. کوزت عالملبخند بامزه بود

پاسخ
mina.salipour@gmail.com

ممنون خانم دکتر چه نوشته ی طولانی ای بود !
خیلی خیلی چسبید!
داستان تون هم قشنگ بود تازه درگیر شخصیت داستان شده بودم که قطع شد!!!!
حتما روزی داستان های زیبای شما هم چاپ خواهند شد.
وقتی ماجرای تعمیرکار رو می خوندم یاد شوهرم افتادم که هرگز برای هیچ کاری حاضر نیست از کسی کمک بخواد و همه ی تعمیرات رو خودش انجام می ده . البته منم باید تمام مدت دم دستش باشم و همه چیز رو به دستش بدم !ساکت و آروم غر زدنها رو بشنوم و به روی خودم نیارم ولی خب معمولا نتیجه خوبه و کار به بهترین شکلی درست می شه .
قبلا در این مواقع کلافه و عصبی می شدم ولی یه روز تصمیم گرفتم به شوهرم برای هوش و خلاقیتش افتخار کنم . و غرغر ها رو هم شخصی نکنم چون واقعا به من ربطی نداشت حالا مثل یه طنز به یادم می یارم و بهشون می خندم البته وقتی چند روزی ازش گذشت!

باز هم ممنونم که به این شیرینی به ما درس زندگی می دین!

پاسخ
گیس گلابتون

بله. شوهر آچار بدست خیلی خوبه. پدر من هم آچار بدست است. ما تقریبا هیچوقت وسایل خراب در خانه پدری نداشتیم. البته بالاخره هر همسری خوبی های خودش را دارد. آقای شوشو هم کلی خوبی دارد.

پاسخ
rahimehh

سلام گیس گلابتون عزیزم.همون طور که طیبه جون گفته اصلا مشکل از شما نیست پس خوشحال و ایدوار باشید.من یه دونه برقی دارم اما تا حالا استفاده نکردم .ولی سال گذشته (از اونجا که فر گازم تبدیل به یه کابینت شده بود و هر بار باید خالی می کردم و بعد عزا میگرفتم که کی این ها رو جا بده) یه آون برقی ۱۵۰ هزار تومنی ساخت ترکیه خریدم.تا الانم هر چی پختم خوب شده.فقط موقع پخت چسب میزنم و درش رو محکم وصل میکنم به فر که هوا ازش خارج نشه تا ببست دقیقه که پف کیک نخوابه در رو باز نباید کرد. درجه فر شما خییییلی زیاده.نشون به اون نشون من تا حالا ماهی قزل الا نگرفته بودم و نخورده بودم تو ده سال زندگیم ولی وقتی شما تعریف کردید از پختن ماهی با دارچین وسوسه شدم و طبق دستور شما پختم .شما گفته بودید تو ۱۵ دقیقه هر طرف ماهی رو کباب میکردید ولی من ۴۵ دقیقه.شاید یه تعمیر کار بتونه درجه رو نرمال کنه شایدم وقت و هزینه بیهوده صرف بشه.امیدوارم بهترین راه وبه صرفه ترین راه رو پیدا کنی

پاسخ
گیس گلابتون

ممنونم. پس ماهی که من 15 دقیقه ای می پزم، برای شما 45 دقیقه طول کشید. عجب

پاسخ
rahimehh

عزیزم یه مطلب یادم امد شف طیبه تو یه پست توصیه کرده بودند برای اینکه بفهمیم فرمون استانداره یا نه یه دماسسنج ارزون قیمت مخصوص فر بگیریم و توی فر روشن بذاریم و حرارت مناطق مختلف فر رو اندازه بگیریم .فکر کنم اگر دماسنج بگیرید با همین فر کارتون راه می افته .این طوری درجه حرارت رو با توجه به دماسنج محاسبه میکنید.و یه پیشنهاد دیگه که موادتون رو توی یکی دوتا قالب کاپ کیک بذارید اول وامتحاناتتون رو با اونها انجام بدین که کلی مواد خراب نشه و با مواد یه کیک بزرگ چندین بار می تونید امتحان کنید.البته خودم تا حالا اینکار رو نکردم دوستان هنرمند و حرفه ای نظر بدن

پاسخ
گیس گلابتون

متشکرم. راهنمایی های جالبی است.

پاسخ
hedie

والا ماهی تو فرما هم 20 دقیقه ای میپزه حالا نهایت نیم ساعت دیگهمتفکر

پاسخ
Mina azizi

خيلي خوب بود و از خوندنش لذت بردم🌹🌹🌹

پاسخ
celin

سلام گیس گلابتون عزیز. خسته نباشید
میخواستم نظرم رو برعکس خیلی از
مردم ایران بی تعارف بگم. چون نظر
صادقانه معمولا ما رو بیشتر راهنمایی
میکنه تا تعریف الکی. راستش من
خودم داستان نویسم در سبک
فیکشن. مقالات شما عالی است
همینطور خاطراتتون اما داستان
نویسی یک عنصری که میخواد
قدرت تخیل بالا است
به نظر من این خیلی خوبه که
تمرین میکنید اما شما در زمینه
مقاله نویسی بسیار موفقتر
خواهید بود. من جای شما بودم
انرژیم رو بیشتر توی اون زمینه
میگذاشتم مثل اینکه یک خواننده
پاپ توی سبک پاپ موفقتره تا
رپ و این به این معنا نیست
که خواننده خوبی نباشه.شما
هم در مقاله نویسی جای
پیشرفت خیلی زیادتری
خواهید داشت
اما در مورد کیک مطمین
باشید با تمرین عالی خواهید
شد من خودم بر عکس
اشپزیم که بده شیرینی پز
حرفه ایی هستم چون از
نوجوانی تا مادرم پاش رو
میذاشت از در بیرون کیک
میپختم و تا بیاد تمیز
کاری میکردم اضافه هاش
رو هم می ریختم توی
سطل اشغال. ما اون
موقع کیک پز داشتیم.
در هرحال موفق باشید

پاسخ
گیس گلابتون

ممنونم. در مورد داستان نویسی با شما موافقم. خودم هم همین فکر را می کنم. ولی تمرین کردن بطور کلی کار خوبی است. و در مورد کیک پختن، بله آن را هم یاد میگیرم. نمیخوام قناد شوم. یک کیک ساده اسفنجی برایم کافی است. ممنونم نظرتان را نوشتید. خواهش می کنم در آینده هم مرا از نظرات خوب خودتان بی بهره نگذارید

پاسخ
massy

سلام خانم دکتر عزیزم.
وقتی گفتید که یه پست طولانی خواهیم داشت، خیلی ذوق کردم، یک گریپ فروت درشت برداشتم و شروع کردم به خوندن.خیلی کیف کردم. دست شما درد نکنه. من از نویسندگی سر در نمیارم؛ در نوجوانی شعر می گفتم البته فقط به انگلیسی که به لطف رشته دانشگاهی بسیار لطیف داروسازی، تمامش خشکید و رفت!بعد ورود به تخصص هم که دیگه هیچی هیچی! وقتی فک می کنم به گذشته ها، می بینم یه شاعر یا نویسنده چقدر دنیا رو قشنگ تر می بینه و افسوس می خورم.
آما دکتر جان، آشپزی رو هستم!! کیک پزی رو بیشتر هستم. من تا قبل ازدواج فقط سوپ بلد بودم و دم کردن برنج؛ بعدش دیگه به لطف شف طیبه عزیز خیلی چیزا یاد گرفتم و البته کیک هام عالی میشه. راز یه کیک خوب در یه فر خوبه،ولی من با یه فر تو کار استیل البرز با قیمت یک و ششصد اموراتم میگذره و توش همه چی درست می کنم. موقع کیک پختن، قبل شروع کار همه چی رو اندازه گیری کنید (این ست های قاشق و پیمانه اندازه گیری قیمتش 4500 بیشتر نیست)، بعد طبق رسپی،‌دقیقا طبق رسپی پیش برید و از دستورات همین شف طیبه خانم استفاده کنید. فر رو از یه ربع قبل رو دمای مورد نطر بذارید تا گرم شه، همیشه کیک رو طبقه وسط بذارید، سعی کنید حداقل تا بیست دقیقه درشو باز نکنید. از تعاریف شما معلومه دمای فرتون بالاست، اگه گفته مثلا 180،‌شما بذارید 150. از قالبهایی استفاده کنید که وسطش سوراخه،‌اینطوری احتمال خام مونده وسط کیک کمتر میشه. کم کم قلق فرتون دستتون میاد و درست میشه.
ببخشید قصدم فقط کمک بود، خانم دکتر. شما که استاد مایید.
با آرزوی توفیق و شادی روز افزون

پاسخ
گیس گلابتون

عزیزمی خانم دکتر. ممنون از راهنمایی های شماگل

پاسخ
لیدا

سلام خانم دکترعزیز و دوست داشتنی،
عزیزم چه عالی که دارید فرانسه می خونید، Bravo شاید یک روزی همدیگر رو در فرانسه ببینیم.
خیلی داستان اسکارت در تهران جالب بود، هیچ وقت به اسکارت های ایرانی فکر نکرده بودم، کلی خندیدم ...
و داستان کیک پزی : کم کم قلق فرتون دستتون می آد، من هم وقتی فرم عوض شد چندین بار بد جور خراب کاری کردم اون هم وقتی مهمون داشتیم ، منی که تجربه سال ها کیک پزی و شیرینی پزی و آشپزی دارم. حرارت فر خیلی مهمه ، ولی نگران نباشید یک اتفاق کاملا نرماله . کم کم دستتون می آد، فقط نامید نشدید و ادامه بدید.
دوستتون دارم
قلب

پاسخ
zhaleh

وای ماجرای اسکارلت در تهران رو چه قشنگ نوشتید لذت بردم از خوندنش قلب

پاسخ
گیس گلابتون

ممنونملبخند

پاسخ
zhaleh

راستی منم از رزتا استون استفاده میکنم واسه زبان فرانسه خیلی خوبه

پاسخ
گیس گلابتون

راستی؟ الان می توانید فرانسه صحبت کنید؟

پاسخ
shiva.shiva

سلام گیس گلابتون نازنین
منم خیلی توی کیک پختن حرفه ای نیستم ولی فکر کنم اشکال کار شما این باشه که فر رو بیش از حد گرم می کنید. من خودم از نیم ساعت قبل فر رو گرم می کردم و بعد قالب کیک رو توش می ذاشتم. البته کیک من نمی سوخت ولی سطح کیک خیلی برآمده و پر از ترک می شد.
با یه سرچ تو گوگل فهمیدم بیشتر از یه ربع نباید فر رو از قبل گرم کرد.
از طرفی شاید طبقه وسط فر شما باز هم خیلی نزدیکه به المنتها. این دفعه بذارید یه طبقه بالاتر.
یه نکته دیگه این که من توی یکی از برنامه های اشپزی دیدم توصیه می کرد اگه فر استاندارد و مبله است دمای 180 و اگه برقیه 170 مناسبه. ظاهرا فرهای برقی خیلی داغ تر میشند و از طرفی گرما رو هم به طور یکسان توی کل فر پخش نمی کنند(یعنی استاندارد نیستند و 180 اونها 180 واقعی نیست)
راستی تخم مرغ و شیر هم حتما باید به دمای محیط برسند بعد استفاده بشند نباید سرد باشند.
از طرفی شاید نیم ساعت زمان پخت و دمای 180 برای قالبی که شما دارید با توجه به سطح مقطعش زیاده.
یکی از فاکتورها رو هم که تغییر بدید مسلما نتیجه متفاوتی می گیرید. ایشالا کیک اسفنجی تون این دفعه خیلی خوب و بی نقص از کار درمیاد. خیلی حس بدیه خراب شدن نتیجه اشپزی... مواد که حروم میشه هیچی، کلی ذوق و شوق آدم هم از بین میرهاوه
من خودم فر مینی سان دارم و به نسبت برقی بودن و استاندارد نبودنش راضیم ازش. قالبم هم گرد 23 سانته. مواد رو که می ریزم همیشه یک سوم هم سر قالب خالی می مونه برای پف کردن.

shiva.shiva
پاسخ
گیس گلابتون

ممنونم از راهنمایی های عالی تون. وقتی نتیجه کیک پختن خراب میشه، خیلی تو ذوقم میخوره. بله. حتما مطالبی که گفتید به کار میگیرم

پاسخ
الا

خب...اول بگم که منم چای ریختم و کیفور شدم از نوشته جذابت.من کیک پز داشتم اولیش رو وقتی ۱۴سالم بود خریدم.تا مدتی خوب هستن اما بعدا قسمت سیمی که به دستگاه وصله در اثر حرارت آب میشه!اما من مارکهای ارزون میخریدم حدودا ۴۰تومن.در کل خوبهستن میشه پیتزا و مرغ هم پخت.کیک در کیکپز از بالا حرارت میبینه پس بهتره مایع کیک شل باشه و یا وسط ظرف یه لیوان فلزی که شی سنگین مث سنگ درش گذاشتین بگذارید و مایع رو دورش بریزید....اما فر،اگه حرارتش بالاست یه سینی زیر قالب کیکتون قراربدید تا حرارت پخش بشه و غیرمستقیم باشه و از قالب ضخیم تر استفاده کنید...ببخشید طولانی شد میدونم که خواننده خوبی هستید😘😘مستمع صاحب سخن را ..‌گیسو جان گفتید در مورد انواع صورتی صحبت میکنید...من در حال انجام تمرینات ازدواجم و یه مراسم مهم پ شلوغ در پیش داریم لطفا راهنمایی بفرمایید 💗

پاسخ
گیس گلابتون

گذاشتن سینی؟ عالیه... ممنونم. و صورتی ها... ببینم کی وقت می کنم. راستش اگه در مورد صورتی بنویسم دیگه هر روز باید جواب بدم این صورتی خوبه؟ و این موضوع نگرانم می کند. به نظرم شما هم خیلی مته به خشخاش نگذارید صورتی رنگ خوبی استگل

پاسخ
شاینا

سلام گیسوجان. پست جالبی بود. بهترین کار این است که وقتی تعمیرکار می آید فرش های خانه را جمع کنید. و روی تخت و مبلمان ملحفه بکشید تا خاکی نشود. من در طول عمرم بنایی، نقاشی ، انواع تعمیرات و تغییر دکوراسیون را زیاد تجربه کرده ام. زمستان خانه ما زمهریر می شد و تابستان گرم . برای همین تمام در و پنجره ها را عوض کردیم و پی وی سی با شیشه دوجداره گذاشتیم. حفاظ نصب کردیم و به دنبال این کارها نیاز به کمی گچکاری و نقاشی بود. اما خدایی اش خانه خیلی ماه شده. اما متاسفانه کف پوش های اتاقم به دلیل وسایل سنگینی که در حین کار روی آن گذاشته اند آسیب دیده و خراشیده شده.

پاسخ
گیس گلابتون

مبارک باشه شاینا خانم. انشاالله دفعه بعد کفپوش ها را هم عوض می کنید

پاسخ
hedie

من مدتی بود که سر نزده بودم اینجا و چند تا پستو با هم خوندم. ببخشید که اینهمه نطر گداشتم گیس گلابتون جانخجالت
قبلا گفته بودین ماکرویو دارین. ماکرویوتون فر و دکمهconv نداره؟ من با همین فر ماکرویو کیک میزم و خوب میشه. البته که زیرش سه پایه میذارم و مستقیم رو سینی نمیدارم. راستی تونستین با فر گازتون کیک درست کنین اخر؟
در مورد داستانتون هم به نظرم خوب بود فقط ادم ها که انقدر با خودشون حرف نمیزنن. با توصیف صحنه و رفتارشون این حرفاها رو میشه به مخاطب گفت. به نطر من هم مقاله و خاطره های خودتون خیلی روانتر و بهترن. حستون رو کامل منتقل میکنین و ادم واقعا از خوندنشون لدت میبره. ماجرای کیکتون رو خیلی بامزه نوشته بودین من کلی به بدبیاریتون خندیدم

پاسخ
گیس گلابتون

مژده بدهم که بالاخره توانستم کیک خوب بپزم. تا الان شده دو بار. بزودی خواهم نوشت. من شش سال است مقاله می نویسم، حتی برای مجلات معتبر. پس تمرینم خیلی خیلی بیشتر است. آدم ها با خودشان زیاد حرف نمی زنند؟ پس چرا من این همه با خودم حرف می زنم؟ البته قبول دارم داستانم ضعیف است. شاید دلیلش همین باشد که شما گفتید: به جای حرف زدن با توصیف صحنه و رفتار باید موضوع را منتقل کنم. راهنمایی بسیار خوبی است. ممنونم

پاسخ
hedie

یعنی شما با خودتون با صدای بلند صحبت میکنین؟ خب من به ندرت این کارو می کنم. در فکرم با خودم حرف میزنم که میشه بهش گفت فکر کردن یا مثلا تو دانستان گفت با خودش فکر کرد. البته که این نظر منه ولی قبلاها که کتاب داستان نویسی میخوندم یادمه گفته بود هرچه بیشتر توصیف کنین و احساس رو با توصیف برسونین بهتره. نویسنده باید از اینکه حرفش رو مستقیم بزنه حتی الامکان اجتناب کنه. البته که شما خیلی وارد تر از من هستین الان. راستی نوشتتون به نظرم ضعیف نبود خیلی از رمانها با همین سطح چاپ میشه الان و به خاطر تخیل نویسنده یا داستان عاشقانش خونده هم میشه

پاسخ
گیس گلابتون

بله. نکته اش همینه: با خودش فکر کرد. ممنونم. هنوز چیزی در مورد داستان نویسی نمی دانم، ولی یاد می گیرم! و سپاسگزارم از راهنمایی شما. راهنمایی خوبی است.

پاسخ
ورود به سایت گیس گلابتون
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
ثبت نام در سامانه